Dzięcioł białogrzbiety (Dendrocopos leucotos)

Opis gatunku
Ten największy z dzięciołów pstrych jest w Polsce bardzo nieliczny i występuje tylko lokalnie we wschodniej części Polski. Rozmieszczenie tego rzadkiego dzięcioła jest silnie związane z obecnością martwego, butwiejącego drewna, szczególnie drzew liściastych, które jest bardziej miękkie. Elementem niezbędnym dla gniazdowania dzięcioła białogrzbietego jest butwiejące drewno drzew liściastych, zarówno w formie kikutów, jak i rozkładających się kłód. Larwy owadów tam żyjące stanowią jego podstawowy pokarm. 

 

Rozmieszczenie
Występuje w całych Karpatach, liczniejszy w części wschodniej.


Siedlisko
W Karpatach występuje najczęściej w buczynach i mieszanych borach dolnoreglowych do wysokości 1050 m n.p.m.


Populacja
Brak kompleksowych badań powoduje, że wielkość populacji trudno ocenić. W położonych na terenie Karpat obszarach Natura 2000 występuje w następujących liczebnościach: „Babia Góra” (8-16 par), „Beskid Niski” (300-350 par), „Beskid Żywiecki” (60-65 par), „Bieszczady” (80-100 par), „Gorce” (20-30 par), „Góry Słonne” (80-120 par), „Pieniny” (5-10 par), „Tatry” (5-10 par).


Stan ochrony
Stan ochrony gatunku w regionie biogeograficznym alpejskim należy ocenić jako niezadowalający U1.


Zagrożenia
Największe zagrożenie dla ochrony gatunku stanowi usuwanie z terenów leśnych obumierających i martwych drzew liściastych, zarówno leżących, jak i stojących, w szczególności starych drzew o dużej pierśnicy.


Program ochrony
Działania ochronne powinny koncentrować się na utrzymaniu odpowiedniej wielkości i jakości płatów siedlisk stanowiących siedlisko gatunku, poprzez pozostawianie na terenach zasiedlonych przez gatunek odpowiedniej ilości i jakości zamierających oraz martwych drzew liściastych.