Rozmieszczenie
Siedlisko występuje w rozproszeniu na terenie całego regionu alpejskiego. Jest chronione w większości obszarów Natura 2000. Występuje w całym zasięgu wysokościowym, od podnóży po piętro subalpejskie, w którym ma swe optimum. Ponadto, pojawia się w położeniach azonalnych, wzdłuż górskich potoków. 

Charakterystyka
Siedlisko tworzy niewielkie płaty zbudowane z eutroficznych, wysokich bylin. Sprzyja mu duża wilgotność podłoża, dostęp światła oraz gleby żyzne, płytkie, kamieniste, próchniczno-mineralne, o odczynie obojętnym lub słabo kwaśnym. Rzeźba terenu, wysokość n.p.m., położenie decydują o występowaniu dwu grup siedliska: ziołorośla subalpejskie i reglowe, oraz górskie nadpotokowe ziołorośla lepiężnikowe. 
Typowe rośliny, bardzo bogatych florystycznie górskich ziołorośli to duże byliny o rozłożystych liściach: miłosna górska Adenostyles alliaria, modrzyk górski Cicerbita alpina, omieg górski Doronicum austriacum, tojad mocny Aconitum firmum, wietlica alpejska Athyrium distentifolium. Na kamieńcach wzdłuż potoków, w piętrach reglowych występują: lepiężnik wyłysiały Petasites kablikianus oraz lepiężnik biały Petasites albus. Górskie ziołorośla mają często strukturę dwu- lub trzy warstwową, bowiem zwarta warstwa liści bylin znacznie ogranicza warunki świetlne przy gruncie, gdzie występują jedynie rośliny cienioznośne.

Zagrożenia
Ziołorośla górskie należą do siedlisk stabilnych i stosunkowo łatwo odnawialnych. Lokalnie mogą podlegać procesom naturalnym typu sukcesja w kierunku np. tworzenia się zarośli subalpejskich. 
Z zagrożeń antropogenicznych, obserwowanych jedynie w skali lokalnej, to głównie niewłaściwe użytkowanie szlaków turystycznych, nartostrad i poprowadzenie szlaków zrywkowych w górskich lasach oraz drobne inwestycje rekreacyjno-sportowe lub prace hydrologiczne w potokach.

Stan ochrony
Tatry i Babia Góra to obszary z najlepiej wykształconymi ziołoroślami wysokogórskimi. Nieco uboższe w gatunki i zajmujące mniejsze powierzchnie występują także w Gorcach, Bieszczadach, Beskidzie Sądeckim, Beskidzie Żywieckim na Pilsku i w paśmie Policy. Mimo lokalnych zniszczeń, stan siedliska w całości regionu alpejskiego klasyfikuje się jako właściwy: FV.

Program ochrony
Utrzymanie naturalnych ziołorośli nie wymaga wprowadzenia żadnych form ochrony czynnej. Najcenniejsze płaty ziołorośli znajdują się na terenie parków narodowych i jest to wystarczająca forma ochrony. Należy pamiętać, że:
• każda modyfikacja infrastruktury turystycznej i sportowej powinna być poprzedzona analizą wpływu takiej inwestycji na zachowanie ziołorośli w ich pobliżu oraz na stosunki wodne, które warunkują utrzymanie się tego siedliska; 
• powinno się zwrócić uwagę szczególnie na ziołorośla, a także na naturalny przebieg górskich potoków, w lasach gospodarczych. Informacje o ich występowaniu umieszczać w Programach Ochrony Przyrody nadleśnictw. W razie potrzeby zmodyfikować przebieg szlaków zrywkowych lub położenie miejsc składowania drewna.