Zgniotek cynobrowy (Cucujus cinnaberinus)

Opis gatunku
niewielki, wybitnie leśny chrząszcz o skrytym trybie życia, uważany za relikt lasów pierwotnych


Rozmieszczenie
Rozmieszczenie gatunku jest słabo poznane. W Karpatach związany z niższymi położeniami górskimi. Znany wyłącznie z kilku stanowisk w Beskidzie Niskim i Bieszczadach. Jest przedmiotem ochrony w dwóch karpackich obszarach Natura 2000: „Ostoi Magurskiej” i „Ostoi Jaśliskiej”.


Siedlisko
Zgniotek cynobrowy występuje w różnych zbiorowiskach roślinnych, także w lasach gospodarczych, jednak warunkiem jego utrzymywania się w środowisku leśnym jest obfite występowanie obumierających i obumarłych drzew o większych pierśnicach, powyżej 30-40 cm, będących już w ostatnim stadium rozkładu (gatunek rozwija się pod korą). Roślinami żywicielskimi są głównie: topole osiki, dęby, klony, jesiony, wiązy. W Karpatach spotykany był również pod korą starych, martwych jodeł, sosen i świerków.


Populacja
Stan populacji nieznany. W „Ostoi Jaśliskiej” obecność gatunku stwierdzono tylko na dwóch stanowiskach. 


Zagrożenia
Zagrożeniem dla gatunku jest usuwanie z lasu martwych drzew, co drastycznie zmniejsza jego bazę pokarmową, coraz bardziej izolując pozostałe jeszcze stanowiska. Z uwagi na skryty tryb życia osobników dorosłych, stosunkowo niewielkie rozmiary i rzadkość występowania, gatunek nie jest narażony na wyłapywanie i nie stanowi obiektu handlu kolekcjonerskiego. Na polskiej „Czerwonej liście zwierząt ginących i zagrożonych” umieszczony z kategorią LC (najmniejszej troski).


Stan ochrony
Stan ochrony gatunku należy określić jako nieznany, przede wszystkim z uwagi na słabo rozpoznane występowanie.


Program ochrony
Gatunek ma największe szanse przetrwania na terenach leśnych rezerwatów ścisłych i w parkach narodowych. W użytkowanych gospodarczo drzewostanach należy pozostawiać pewien procent drzew martwych aż do ich całkowitego rozkładu, aby zapewnić materiał lęgowy dla zgniotka cynobrowego.