Rozmieszczenie
Torfowiska przejściowe rozproszone są na obszarze prawie całych Karpat polskich. Zwykle zajmują niewielkie powierzchnie (od kilku m2, do kilku ha). Zdecydowanie najliczniej reprezentowane są na terenie Kotliny Orawsko-Nowotarskiej, w Tatrach i na Podtatrzu. Duża część zasobów siedliska 7140 znajduje się na terenach ostoi Natura 2000 („Torfowiska Orawsko-Nowotarskie”, „Tatry”, „Beskid Śląski”, „Beskid Żywiecki”, „Ostoja Jaśliska”, „Bieszczady”, „Ostoja Gorczańska”, „Uroczysko Łopień”, „Beskid Mały”, „Ostoja Magurska” i inne). 

Charakterystyka 
Siedlisko o charakterze kwaśnych młak powstaje zwykle w miejscach silnie przepojonych stagnującą wodą, na lokalnych wypłaszczeniach lub w miejscach słabo nachylonych, w obrębie stoków lub u ich podnóży. Pojawia się zarówno w dolinach potoków, jak i w obrębie grzbietów górskich. Kwaśne młaki najczęściej porośnięte są przez zbiorowisko Carici canescentis-Agrostietum caninae, w którym dominują: Carex echinata, C. nigra, Agrostis canina, Eriophorum angustifolium, a warstwę mchów tworzą przede wszystkim torfowce z przewagą: Sphagnum fallax i S. angustifolium oraz płonniki, głównie Polytrichum commune. W nieco żyźniejszych płatach wzrasta udział gatunków łąkowych. W wyższych położeniach, w zasięgu regla górnego, rozwija się zespół Caricetum nigrae, z panującymi gatunkami Juncus filiformis i Carex canescens. Płaty roślinności typowej dla torfowisk przejściowych rozwinęły się także w strefie okrajków torfowisk wysokich, w otoczeniu dystroficznych jezior, a także w rejonach źródliskowych o skrajnie ubogich wodach. Na torfowiskach w obrębie większych dolin i kotlin śródgórskich (torfowiska orawsko-nowotarskie, dolina Górnego Sanu w Bieszczadach) oraz w Tatrach, roślinność opisywanych siedlisk jest bardziej zróżnicowana, szczególnie w otoczeniu torfowisk wysokich. Pojawiają się tu zespoły: Caricetum limosae, Caricetum nigrae, Caricetum lasiocarpae, Caricetum distichae, Caricetum diandrae oraz zbiorowiska z przewagą takich gatunków jak: Carex rostrata, Menyanthes trifoliata i Comarum palustre. 

Zagrożenia
Niektóre ze zbiorowisk torfowisk przejściowych, takie jak Carici-Agrostietum caninae, znoszą okresowe obniżenia poziomu wód gruntowych, jednak i w ich przypadku głównym zagrożeniem jest odwadnianie torfowisk. Przesuszone torfowiska zwykle zarastają krzewami i drzewami. Pewnym zagrożeniem może być całkowite zaniechanie lub zbyt intensywna gospodarka na młakach stanowiących niewielkie enklawy wśród łąk i pastwisk. Na skutek wypasu, zbiorowiska torfowiskowe przekształcają się w mokre pastwiska z dominacją sitów Epilobio-Juncetum, jednak jakiś czas po zaprzestaniu wypasu zwykle powracają do pierwotnego stanu.

Stan ochrony
Najbogatsze, najbardziej zróżnicowane i najlepiej zachowane płaty siedliska znajdują się w Kotlinie Orawsko-Nowotarskiej oraz w Tatrach. Na pozostałych terenach stan siedliska jest bardzo zróżnicowany, występują tu zarówno obiekty bardzo dobrze zachowane, jak i zdegradowane. Obecnie głównym problemem jest zarastanie siedliska przez formacje leśne i zaroślowe. Stan siedliska w całości regionu alpejskiego określa się jako niezadowalający: U1. 

Program ochrony
Zdecydowana większość płatów siedliska wymaga ochrony czynnej polegającej na neutralizacji systemów odwadniających i odkrzewianiu. W przypadku niektórych obiektów wskazane jest sporadyczne koszenie lub niezbyt intensywny wypas. Tylko w odniesieniu do najlepiej zachowanych torfowisk można poprzestać wyłącznie na ochronie biernej.