Opis gatunku
Jest to najmniejsza sowa europejska niewiele większa od wróbla. W odróżnieniu od innych sów prowadzi dzienny tryb życia, a szczyt aktywności głosowej przypada u niej tuż przed wschodem i krótko po zachodzie słońca.  Sóweczka jest drapieżnikiem, poluje na drobne ssaki i ptaki. 

Rozmieszczenie
Występuje w całych Karpatach.

Siedlisko
Występuje najczęściej w lasach iglastych, szczególnie w borach świerkowo-jodłowych. Rzadziej zasiedla bory sosnowe, a nawet grądy, ale z domieszką świerka. Istotnym elementem w siedlisku występowania jest obecność w drzewostanie bujnego podrostu.

Populacja
Z powodu niepełnego rozpoznania występującą w Karpatach populację trudno ocenić. W położonych na terenie Karpat obszarach Natura 2000 występuje w następujących liczebnościach: „Babia Góra” (4-7 par), „Beskid Niski” (12-18 par), „Beskid Żywiecki” (2-4 pary), „Bieszczady” (20-30 par), „Gorce” (25-45 par), „Góry Słonne” (25-30 par), „Pasmo Policy” (3-5 par), „Pieniny” (3-5 par), „Tatry” (20-30 par), „Torfowiska Orawsko-Nowotarskie” (0-1 para).

Stan ochrony
Stan ochrony gatunku w regionie biogeograficznym alpejskim należy ocenić jako właściwy FV.

Zagrożenia
Zagrożenie dla występowania sóweczki może stanowić niewłaściwie prowadzona gospodarka leśna, nie uwzględniająca wymogów ochrony gatunku.

Program ochrony
Działania ochronne powinny koncentrować się na utrzymaniu odpowiedniej wielkości i jakości płatów siedlisk stanowiących siedlisko gatunku. W uzasadnionych przypadkach należy rozważyć ochronę strefową znanych gniazd.

Literatura
Mikusek R. 2004. Glaucidium passerinum (L. 1758) - Sóweczka. W: Gromadzki M. (red.) – Poradniki ochrony siedlisk i gatunków Natura 2000 – podręcznik metodyczny. Ministerstwo Środowiska, Warszawa. T. 8.
Sidło P.O., Błaszkowska B., Chylarecki P. (red.) 2004. Ostoje ptaków o randze europejskiej w Polsce. OTOP, Warszawa.
Tomiałojć L., Stawarczyk T. 2003. Awifauna Polski. Rozmieszczenie, liczebność i zmiany. PTPP „pro Natura”, Wrocław.