Rozmieszczenie
Rozmieszczenie siedliska w skali regionu nie jest dokładnie rozpoznane. Obecny stan wiedzy wskazuje, że występuje w rozproszeniu na całym obszarze regionu alpejskiego, w piętrach pogórza oraz regla dolnego i górnego. Największe stanowiska położone są w Beskidzie Śląskim, Beskidzie Żywieckim, na Pogórzu Ciężkowickim, w Gorcach, Beskidzie Sądeckim i w Bieszczadach. Jest chronione w wielu obszarach Natura 2000. 

Charakterystyka
Siedlisko związane ze skałami i urwiskami krzemianowymi, zasiedlonymi przez roślinność chasmofityczną. Rośnie na podłożu zbudowanym ze skał wylewnych, metamorficznych lub osadowych, kwaśnym lub obojętnym, w bardzo szerokim zakresie czynników mikroklimatycznych od miejsc silnie nasłonecznionych, suchych i kserotermicznych, aż po wilgotne i praktycznie pozbawione światła, dna szczelin skalnych.
W siedlisku dominują różne gatunki paproci, głównie z rodzaju zanokcica Asplenium spp., a w niektórych postaciach reprezentowane przez paprotnicę kruchą Cystopteris fragilis i paprotkę pospolitą Polypodium vulgare. Do rzadkich paproci należą zanokcica serpentynowa Asplenium septentrionale i rozrzutka brunatna Woodsia ilvensis. Często towarzyszą im gatunki naskalnych muraw, takie jak: rozchodnik wielki Sedum maximum, kostrzewa blada Festuca pallens czy dzwonek okrągłolistny Campanula rotundifolia.

Zagrożenia
Ogólnie w skali regionu alpejskiego, siedlisko nie jest zagrożone. Wyłącznie stanowiska z rzadszymi gatunkami paproci, mogą być narażone na antropopresję (Góra Wżar, Ciężkowice) lub inne czynniki naturalne, głównie zmiany sukcesyjne.
Do najważniejszych potencjalnych zagrożeń można zaliczyć pobieranie kopalin i naturalną sukcesję. Ponadto, trzebieże drzewostanu w bezpośrednim otoczeniu stanowisk, zmieniające warunki mikroklimatyczne i zwiększające dostęp światła w głąb szczelin skalnych. Również rozpalanie ognisk pod okapami skalnymi (przewieszone skały często wykorzystywane są jako dzikie obozowiska) oraz wspinaczki skałkowe wiążące się z pogłębianiem lub zasypywaniem szczelin.

Stan ochrony 
Ze względu na brak dokładnych danych o siedlisku w rejonie alpejskim, stan ochrony został oceniony jako nieznany: XX. 
Program ochrony
Podstawowym zadaniem powinno być w miarę możliwości uzyskanie dokładnych danych o rozmieszczeniu siedliska w rejonie alpejskim. Najcenniejsze stanowiska siedliska należy objąć ochroną prawną i regularnym monitoringiem. Jego wyniki wskażą kierunek planowanych działań ochrony czynnej. Zalecenia ochronne powinny obejmować zakaz: 
• wspinania się i chodzenia po skałach; 
• rozpalania ognisk w ich pobliżu.