Puszczyk uralski (Strix uralensis)

 
Opis gatunku
Ta jedna z większych sów krajowych jest nielicznym ptakiem lęgowym w południowo-wschodniej Polsce. Jest gatunkiem osiadłym, zimuje na terenie areału lęgowego. Żywi się drobnymi ssakami i ptakami. Poluje zwykle nocą, a w okresie lęgowym także w ciągu dnia.

Rozmieszczenie
Występuje w całych Karpatach, zdecydowanie liczniej w części wschodniej.


Siedlisko
Występuje w wysokopiennych, prześwietlonych drzewostanach iglastych i mieszanych o słabo rozwiniętym podszycie. Chętnie zakłada gniazda w sąsiedztwie poręb, wiatrołomów, polan, a nawet dróg leśnych.


Populacja
Brak kompleksowych badań powoduje, że wielkość populacji trudno ocenić. W położonych na terenie Karpat obszarach Natura 2000 występuje w następujących liczebnościach: „Babia Góra” (3-5 par), „Beskid Niski” (370-420 par), „Beskid Żywiecki” (8-12 par), „Bieszczady” (150-200 par), „Gorce” (20-40 par), „Góry Słonne” (150-200 par), „Pasmo Policy” (2-3 pary), „Pieniny” (2-3 pary), „Tatry” (2-5 par).


Stan ochrony
Stan ochrony gatunku w regionie biogeograficznym alpejskim należy ocenić jako właściwy FV.


Zagrożenia
Zagrożenie dla występowania puszczyka uralskiego może stanowić niewłaściwie prowadzona gospodarka leśne, nie uwzględniająca wymogów ochrony gatunku. Niekorzystne dla gatunku jest usuwanie z terenów leśnych obumierających i martwych drzew liściastych, leżących i stojących, dotyczy to w szczególności drzew starych, o dużej pierśnicy. Istotne zagrożenie może stanowić także upraszczanie gatunkowej, wiekowej i przestrzennej struktury lasu.


Program ochrony
Działania ochronne powinny koncentrować się na utrzymaniu odpowiedniej wielkości i jakości płatów siedlisk stanowiących siedlisko gatunku.


Literatura
Cierlik G., Tworek S. 2004. Strix uralensis (L. 1758) – Puszczyk uralski. W: Gromadzki M. (red.) – Poradniki ochrony siedlisk i gatunków Natura 2000 – podręcznik metodyczny. Ministerstwo Środowiska, Warszawa. T. 8.
Sidło P.O., Błaszkowska B., Chylarecki P. (red.) 2004. Ostoje ptaków o randze europejskiej w Polsce. OTOP, Warszawa.
Tomiałojć L., Stawarczyk T. 2003. Awifauna Polski. Rozmieszczenie, liczebność i zmiany. PTPP „pro Natura”, Wrocław.