Opis gatunku
Największa z polskich sów, pędzi osiadły tryb życia. Jest drapieżnikiem, który poluje na ofiary najłatwiejsze do zdobycia w miejscu występowania. Są to prawie wyłącznie ssaki i ptaki. Nie gardzi też padliną. Jako miejsce żerowania wybiera tereny otwarte oraz luźne, stare drzewostany, gdzie może swobodnie latać między drzewami. 

Rozmieszczenie
Występuje w całych Karpatach, nigdzie jednak nie jest gatunkiem licznym.

Siedlisko
Preferuje siedliska o bogatej i zróżnicowanej strukturze w pobliżu terenów otwartych. W górach są to prześwietlone starodrzewy iglaste i liściaste położone na stromych stokach, z wystającymi skałami. Zasiedlenie danego obszaru uzależnione jest często od dostępności starych gniazd ptaków drapieżnych i/lub bociana czarnego, w których składa jaja, a także wykrotów, złomów, starych, silnie rozgałęzionych drzew odpoczynkowych itp. 

Populacja
Występującą w Karpatach populację można ocenić na ok. 40 par. W położonych na terenie Karpat obszarach Natura 2000 występuje w następujących liczebnościach: „Babia Góra” (0-1 para), „Beskid Niski” (2-3 pary), „Beskid Żywiecki” (2-4 pary), „Bieszczady” (10-20 par), „Gorce” (4-8 par), „Góry Słonne” (10-20 par), „Pieniny” (4-6 par), „Tatry” (5-6 par), „Torfowiska Orawsko-Nowotarskie” (1-2 pary).

Stan ochrony
Stan ochrony gatunku w regionie biogeograficznym alpejskim należy ocenić jako właściwy FV.

Zagrożenia
Poważne niebezpieczeństwo dla puchacza stanowią napowietrzne linie energetyczne oraz niezabezpieczone słupy elektryczne średniego napięcia i transformatory. Miejsca lęgów są czasami dewastowane w związku z niewłaściwie prowadzoną gospodarką leśną. W przypadku tego gatunku istnieje także realne zagrożenie kłusownictwem.

Program ochrony
Działania ochronne powinny koncentrować się na utrzymaniu odpowiedniej wielkości i jakości obszarów żerowiskowych, poprzez utrzymanie tradycyjnego użytkowania łąk i pastwisk oraz ochronie miejsc gniazdowania, poprzez tworzenie stref ochrony całorocznej i okresowej obejmujących zidentyfikowane gniazda oraz wyeliminowanie kłusownictwa.

Literatura
Mikusek R. 2004. Bubo bubo (L. 1758) - Puchacz. W: Gromadzki M. (red.) – Poradniki ochrony siedlisk i gatunków Natura 2000 – podręcznik metodyczny. Ministerstwo Środowiska, Warszawa. T. 8.
Sidło P.O., Błaszkowska B., Chylarecki P. (red.) 2004. Ostoje ptaków o randze europejskiej w Polsce. OTOP, Warszawa.
Tomiałojć L., Stawarczyk T. 2003. Awifauna Polski. Rozmieszczenie, liczebność i zmiany. PTPP „pro Natura”, Wrocław.