Opis obszaru

Obszar obejmuje rozległą polanę leżącą przy północnych granicach Tatrzańskiego Parku Narodowego, przy wylocie Doliny Lejowej. Jest to teren lekko nachylony ku północy, podmokły i zatorfiony. Wyniesienie w centralnej części pokrywa las świerkowy. Polana przecięta jest kilkoma, niewielkimi ciekami. Nad nimi rozwijają się na niewielkich powierzchniach zarośla łęgowe. Na polanie wykształciło się torfowisko, sporadycznie tylko porastające pojedynczymi sosnami i wierzbami (głównie szarą Salix cinerea i uszatą S. aurita). W rejonie Polany Biały Potok występuje szereg torfowiskowych i murawowych zbiorowisk roślinnych, począwszy od eutroficznej młaki kozłkowo-turzycowej Valeriano-Caricetum flavae oraz oligotroficznych: Carici canescentis-Agrostietum caninae, Nardo-Juncetum squarrosi, aż po dolinkowe i kępkowe zespoły torfowiska wysokiego (Caricetum limosae, Caricetum fuscae) i płaty reprezentujące kl. Oxycocco-Sphagnetea. Tworzą one drobnopowierzchniową mozaikę. Fragmenty Polany pokryte są łąkami zaliczanymi do zespołu Gladiolo-Agrostietum, ekstensywnie użytkowanymi, przede wszystkim pastwiskowo i kośnie. Niewielki procent gruntu jest użytkowany jako pola uprawne.

Własność

Własność prywatna.

Wartości przyrodnicze

Na niewielkiej powierzchni występują typowo wykształcone i dobrze zachowane zbiorowiska torfowiskowe, rzadkie w tym rejonie. Ogółem wyróżniono tu 6 siedlisk przyrodniczych z zał. I Dyrektywy 43/92/EWGW, zajmujących ponad 50% powierzchni obszaru. W 2006 r. na Polanie odnaleziono stanowisko języczki syberyjskiej Ligularia sibirica, bardzo rzadkiego w Polsce gatunku z zał. II Dyrektywy 43/92/EWG, uznawanego dotychczas za wymarły w polskich Karpatach. Obszar jest również bardzo ważny dla ochrony jednego z dwóch, potwierdzonych ostatnio w Polsce, stanowisk poczwarówki Geyera Vertigo geyeri, gatunku z zał. II Dyrektywy 43/92/EWG. Obserwuje się też wiele rzadkich w skali Karpat gatunków roślin; m. in. szczególne nagromadzenie gatunków turzyc, których stwierdzono tu 20. Liczne są też gatunki roślin prawnie chronionych w Polsce - ok. 30, w tym bardzo obfite populacje licznych storczykowatych.

Wpływy i zagrożenia

Potencjalnym zagrożeniem jest naruszenie reżimu wodnego tego terenu, który decyduje o zachowaniu warunków siedliskowych. Od strony północno-wschodniej na torfowisko wkroczyła trzcina - gatunek ekspansywny, której płat się rozrasta. Ligularia sibirica jest zgryzana przez przepedzane tędy owce, a stanowisko powoli zarasta krzewami.