Podgórskie i wyżynne rumowiska wapienne ze zbiorowiskami ze Stipion calamagrostis (8160 )

Rozmieszczenie
Siedlisko znane z Tatr, Pienin i Małych Pienin, gdzie jest przedmiotem ochrony w obszarach Natura 2000 oraz z niewielkich, izolowanych stanowisk w Paśmie Skalic Nowotarskich. Stanowisko na Kramnicy w przełomie Białki leży w obszarze Natura 2000. Łącznie, areał siedliska szacuje się na około 20 ha.


Charakterystyka
Napiargowe zbiorowiska powstają spontanicznie na podłożu wapiennym, w miejscach utworzonych wskutek różnego typu procesów naturalnych (piarżyska, osuwiska, półki skalne) zainicjowanych lub przyspieszonych działalnością człowieka (wycinka drzew na stromych stokach, dawna gospodarka pasterska itp.). Występują w pojedynczych płatach o niewielkich powierzchniach na stromych stokach, silnie nasłonecznionych, zwykle w kompleksach z murawami kserotermicznymi, w tym zbiorowiskami naskalnymi i ciepłolubnymi zaroślami.


Zagrożenia
Zajmowane przez siedlisko 8160 tereny są mało atrakcyjne dla gospodarki człowieka, tylko w nielicznych płatach można spodziewać się ingerencji, głównie związanych z gospodarką leśną. Występowanie większości płatów siedliska na terenie parków narodowych, w strefie ochrony ścisłej, eliminuje wpływ działań gospodarczych.
Głównym zagrożeniem jest naturalna sukcesja, postępująca w bardzo szybkim tempie w momencie zarzucenia działalności ludzkiej czy to w formie wypasu, czy pozyskiwania drewna. Tym bardziej jest to niepokojące, bowiem proces tworzenia się piargów trwa o wiele dłużej.


Stan ochrony
Największe i najlepiej zachowane piarżyska wykształcone są w Tatrach i Pieninach. Pozostałe zajmują mniejsze powierzchnie i są w większym stopniu zarośnięte. Stan ochrony w skali regionu alpejskiego określa się jako stan niewłaściwy: U1.


Program ochrony
Dla zachowania płatów siedliska w piętrach reglowych konieczne jest wprowadzenie działań ochrony czynnej. W tym celu należy:
• wytypować piargi przeznaczone do ochrony na terenie parków narodowych i rezerwatów przyrody oraz wnioskować o odściślenie tych wydzieleń;
• uwzględnić ochronę innych chronionych zbiorowisk i gatunków, ustalając indywidualnie priorytety ochrony;
• wprowadzić na wybranych powierzchniach wypas i usuwanie krzewów oraz drzew porastających piargi, utrzymując mozaikę siedlisk, o założonych z góry proporcjach;
• dostosować terminy wykonywania prac do najcenniejszych w danym miejscu przedmiotów ochrony.