Powierzchnia: 20084 ha
Położenie administracyjne: województwo małopolskie - powiat gorlicki, gminy: Lipinki, Sękowa; województwo podkarpackie - powiaty: jasielski, gminy: Dębowiec, Krempna, Nowy Żmigród, Osiek Jasielski; powiat krośnieński, gmina Dukla
Istniejące formy ochrony: Obszar w większości na terenie Magurskiego Parku Narodowego (19 439 ha; 1994); Rezerwat przyrody Kornuty (11,9 ha; 1953)

Opis obszaru

Obszar Ostoja Magurska leży w środkowej części Beskidu Niskiego, w górnej części doliny Wisłoki. W jego skład wchodzi pasmo Magury Wątkowskiej (Wątkowa 847 m n.p.m. i Kornuty 830 m n.p.m.) leżące na północy, natomiast na południu obszar ciągnie się wzdłuż granicy ze Słowacją, obejmując Pasmo Graniczne. Na wschodzie obszar ogranicza ciąg pojedynczych wzniesień (Świerzowa 803 m n.p.m., Kolanin 707 m n.p.m., Kamień 714 m n.p.m.). Ostoja Magurska stanowi fragment rozległego obszaru ochrony ptaków Beskid Niski. Rzeźba terenu charakteryzuje się nagromadzeniem garbów i długich grzbietów przebiegających z północnego zachodu na południowy wschód, porozdzielanych dolinami pochodzenia denudacyjnego i erozyjnego. 
Obszar Natura 2000 obejmuje Magurski Park Narodowy wraz z sąsiadującym terenem ważnym dla ochrony nietoperzy: rezerwat Kornuty oraz pasem łąk wilgotnych przy północnej granicy Parku. W paśmie górskim Beskidu Niskiego wyróżnia się tylko dwa piętra roślinne - pogórza i regla dolnego. Ostoję pokrywają głównie zbiorowiska leśne, tworząc duży kompleks, rozdzielony w części zachodniej doliną rzeki Wisłoki, natomiast w części wschodniej, doliną potoku Wilsznia. Enklawy zbiorowisk nieleśnych zajmują niewielkie powierzchnie. Ponieważ przez teren Beskidu Niskiego przebiegają granice zasięgów występowania wielu gatunków roślin naczyniowych, jego roślinność ma charakter przejściowy pomiędzy Karpatami Wschodnimi a Zachodnimi. 

Walory przyrodnicze

Ważna ostoja fauny puszczańskiej z dużymi drapieżnikami: niedźwiedziem, wilkiem i rysiem. Rezerwat Kornuty i Kościół w Bednarce to najważniejsze w tym rejonie miejsca występowania kolonii nietoperzy (w tym gatunków z załącznika II Dyrektywy Siedliskowej: podkowca małego oraz nocków: Bechsteina, orzęsionego i dużego). 
Jest to także obszar ważny dla ochrony płazów (traszka karpacka, grzebieniasta i kumak górski) oraz bezkręgowców, zwłaszcza chrząszczy leśnych, takich jak: nadobnica alpejska, pachnica dębowa, zagłębek bruzdkowaty.
Ostoja Magurska to obszar o bogatej florze; stwierdzono tu 759 gatunków roślin naczyniowych (w tym szeregu chronionych prawnie i zagrożonych), 161 gatunków mchów z bogatą populacją dyrektywowego gatunku - widłozęba zielonego, 51 wątrobowców, 51 śluzowców oraz 463 grzyby wielkoowocnikowe. 
W sumie, w obszarze odnotowano obecność aż 16 gatunków z Załącznika II Dyrektywy Rady 92/43/EWG.  
Na obszarze występują biocenozy o naturalnym składzie gatunkowym, wysokiej stabilności i odporności na czynniki antropogenne. Szczególnie cenne są typowo wykształcone i dobrze zachowane żyzne i kwaśne buczyny oraz jaworzyny. Łącznie zidentyfikowano tu 14 rodzajów siedlisk z Załącznika I Dyrektywy Rady 92/43/EWG. 

Cel ochrony

Celem ochrony w obszarze jest utrzymanie różnorodności biologicznej na dotychczasowym poziomie, a więc występujących tu siedlisk przyrodniczych (czyli ich powierzchni oraz struktury i funkcji) i gatunków (czyli wielkości ich populacji oraz powierzchni i jakości ich siedlisk). Jest on zbieżny z celami ochrony ustalonymi dla parku narodowego.

Ogólne warunki utrzymania właściwego stanu zachowania

Obszar Natura 2000 Ostoja Magurska jest położony w większości na terenie parku narodowego. W przypadku gatunków Natura 2000 i większości typów siedlisk, które są przedmiotem ochrony na tym obszarze, reżim ochronny parku narodowego powinien być wystarczający dla utrzymania przynajmniej aktualnego stanu ich zachowania. 
Półnaturalne siedliska przyrodnicze, które wykształciły się w wyniku gospodarowania człowieka (tj. świeże łąki, użytkowane ekstensywnie) mogą zostać zachowane tylko w wyniku pasterskiego lub kośnego użytkowania, ew. także okresowego usuwania podrostu drzew i krzewów. 
 

MAPA