Opis gatunku
Mały ptak wyraźnie mniejszy od wróbla. Żywi się owadami i pajęczakami. Jest to gatunek wędrowny, który zimuje w południowo-wschodniej Azji. 

Rozmieszczenie
Muchołówka mała występuje dość regularnie, ale zwykle nielicznie w całych Karpatach.

Siedlisko
Występuje w starszych, zwykle ponad 80-100 letnich lasach liściastych i mieszanych. Najchętniej zasiedla drzewostany z dużym udziałem buka lub grabu. Wymaga siedlisk obfitujących w próchniejące drzewa, z bogatą entomofauną stanowiącą bazę pokarmową.

Populacja
Brak kompleksowych badań powoduje, że wielkość populacji trudno ocenić. W położonych na terenie Karpat obszarach Natura 2000 występuje w następujących liczebnościach: „Babia Góra” (4-6 par), „Beskid Niski” (1200-1800 par), „Beskid Żywiecki” (7-50 par), „Bieszczady” (700-1100 par), „Gorce” (50-150 par), „Góry Słonne” (500-700 par), „Pieniny” (5-20 par), „Tatry” (>5 par).

Stan ochrony
Stan ochrony gatunku w regionie biogeograficznym alpejskim należy ocenić jako właściwy FV.

Zagrożenia
Główne zagrożenie stanowi utrata siedlisk w wyniku nadmiernej eksploatacji starszych drzewostanów liściastych, ograniczania powierzchni starodrzewu, eliminacji obumierających drzew i usuwania z lasu martwych drzew gatunków liściastych.

Program ochrony
Działania ochronne powinny koncentrować się na utrzymaniu odpowiedniej wielkości i jakości płatów siedlisk stanowiących siedlisko gatunku, poprzez pozostawianie na terenach zasiedlonych przez gatunek odpowiedniej ilości i jakości zamierających oraz martwych drzew liściastych, zwłaszcza drzew starszych, dziuplastych.

Literatura
Sidło P.O., Błaszkowska B., Chylarecki P. (red.) 2004. Ostoje ptaków o randze europejskiej w Polsce. OTOP, Warszawa.
Stajszczyk M. 2004. Ficedula parva (Bechst., 1794) – Muchołówka mała. W: Gromadzki M. (red.) – Poradniki ochrony siedlisk i gatunków Natura 2000 – podręcznik metodyczny. Ministerstwo Środowiska, Warszawa. T. 8.
Tomiałojć L., Stawarczyk T. 2003. Awifauna Polski. Rozmieszczenie, liczebność i zmiany. PTPP „pro Natura”, Wrocław.