Rozmieszczenie
Najbardziej rozpowszechnione siedlisko łąkowe w regionie alpejskim. Występuje w piętrach reglowych we wszystkich karpackich pasmach górskich od 600 m n.p.m. do około 1350 m n.p.m. Zajmuje polany reglowe na stokach o różnej ekspozycji i nachyleniu, pojawia się w grzbietowych i szczytowych partiach wzniesień, wchodzi też w skład kompleksów łąkowych w dolinach potoków. Płaty łąk górskich liczą zazwyczaj od kilku do kilkudziesięciu hektarów. Zasoby siedliska w regionie można z dużym przybliżeniem oszacować na nie mniej niż 10 tys. ha, z czego najwięcej przypada na Podhale, Beskid Żywiecki, Gorce, Beskid Sądecki, Beskid Niski i Bieszczady. 

Charakterystyka
Siedlisko ma charakter antropogeniczny i obejmuje bogate w gatunki, łąki reglowe. Są one ekstensywnie koszone, nawożone organicznie i wypasane. Zajmuje względnie żyzne gleby mineralne o dość zróżnicowanej wilgotności, głównie jednak świeże. Występuje w wielu postaciach, przy czym istotną rolę w kształtowaniu składu gatunkowego odgrywa użytkowanie. Centralnym zespołem reprezentującym siedlisko w Karpatach Zachodnich jest łąka mieczykowo-mietlicowa Gladiolo-Agrostietum. W Karpatach Wschodnich (Bieszczady) rozwinęła się postać łąki mietlicowej bez Gladiolus imbricatus, w której w Bieszczadach Wysokich miejscami obficie rośnie Campanula serrata. W Pieninach Właściwych, Małych Pieninach i wschodniej części Pienińskiego Pasa Skałkowego występuje głównie bogata florystycznie sucha łąka pienińska Anthyllidi-Trifolietum montani, obserwowana sporadycznie również w Beskidzie Sądeckim. W Beskidzie: Śląskim i Żywieckim obok Gladiolo-Agrostietum odnotowano także uboższą, nawiązującą do pastwisk, łąkę tomkowo-mietlicową Anthoxantho-Agrostietum. Identyfikatorem siedliska są również łąki konietlicowe ze związku Polygono-Trisetion, podawane w latach 70. XX w. z Doliny Chochołowskiej w Tatrach. W południowo-wschodniej części regionu rozpowszechnione są łąki mietlicowe powstałe poprzez samozadarnienie pól uprawnych.

Zagrożenia
Najpoważniejsze zagrożenie stanowi wtórna sukcesja na skutek zarzucenia tradycyjnego użytkowania. Inne zagrożenia to: zalesianie (Małe Pieniny, Beskid Żywiecki), intensyfikacja wypasu, wyprzedaż gruntów i zamiana łąk na działki letniskowe na terenach atrakcyjnych krajobrazowo.  

Stan ochrony
Stan ochrony łąk górskich w większości obszarów Natura 2000 oceniono jako niewłaściwy U1, co zapewne dobrze oddaje kondycję siedliska w całym regionie. Siedlisko jest stosunkowo dobrze zachowane w Pieninach, Gorcach, na Babiej Górze, Pogórzu Gubałowskim i w Rowie Podtatrzańskim, gdzie w dalszym ciągu jest użytkowane w sposób zbliżony do tradycyjnego. W ostatnim czasie, dzięki programom rolno-środowiskowym zainteresowanie wykaszaniem łąk znacznie wzrosło.

Program ochrony
Warunkiem zachowania siedliska jest ekstensywna gospodarka kośno-pasterska, jak najbardziej zbliżona do tradycyjnej: koszenie raz, maksymalnie 2 razy w roku, połączone ze zbiorem siana i nawożeniem organicznym oraz wypasem o niewielkiej intensywności (owce, bydło, konie), prowadzonym późnym latem i jesienią. Na obszarach chronionych należy prowadzić monitoring skuteczności zabiegów ochrony czynnej.