Dzięcioł zielonosiwy (Picus canus)

Opis gatunku
Ten średniej wielkości ptak jest w Polsce bardzo nielicznym gatunkiem lęgowym. Osiadły, zimuje w obrębie areału lęgowego.
Żywi się głównie owadami, a zwłaszcza mrówkami, ale pobiera też pokarm roślinny (orzechy laskowe, owoce jarzębiny, jagody).

Siedlisko
Występuje w dojrzałych lasach liściastych i mieszanych o niewielkim zwarciu, w których spotyka się nawet pojedyncze martwe lub zamierające drzewa. Preferuje skraje lasów sąsiadujące z łąkami, zrębami, wiatrołomami i nieużytkami. Najczęściej spotykany w grądach, łęgach i buczynach, znacznie rzadzie w borach. Spotykany jest też poza lasami: w parkach, zadrzewieniach śródpolnych (np. stare aleje wzdłuż dróg) itp.

Populacja
Polska populacja dzięcioła zielonosiwego szacowana jest na 2000-3000 par lęgowych.
Karpaty są bardzo ważnym regionem w zasięgu tego gatunku w Polsce i w niektórych ostojach występuje tu stosunkowo licznie: Gorce 3-5 par, Pieniny 2-4 par, Beskid Sądecki 20-30 par, Beskid Niski 120-150 par, Góry Słonne 80-120 par, Bieszczady 20 par.

 

Program ochrony
W ramach działań ochronnych należy zaniechać usuwania martwych i zamierających drzew w starodrzewach liściastych, pozostawiać również wywroty i wiatrołomy. W czasie zabiegów pielęgnacyjnych w lasach liściastych i mieszanych należy pozostawiać żywe drzewa z gatunków o miękkim drewnie (brzoza, osika). Stare zadrzewienia i martwe drzewa należy również pozostawiać w parkach, dolinach rzecznych, zadrzewieniach śródpolnych, wzdłuż dróg itp.

 

Literatura
Sidło P.O., Błaszkowska B., Chylarecki P. (red.) 2004. Ostoje ptaków o randze europejskiej w Polsce. OTOP, Warszawa.

Stajszczyk M., Sikora A. 2004. Picus canus Gmel., 1788 – Dzięcioł zielonosiwy. W: Gromadzki M. (red.) – Poradniki ochrony siedlisk i gatunków Natura 2000 – podręcznik metodyczny. Ministerstwo Środowiska, Warszawa. T. 8.

Tomiałojć L., Stawarczyk T. 2003. Awifauna Polski. Rozmieszczenie, liczebność i zmiany. PTPP „pro Natura”, Wrocław.