Projekt PL0108 „Optymalizacja wykorzystania zasobów sieci Natura 2000 dla zrównoważonego rozwoju w Karpatach” realizowany jest w Instytucie Ochrony Przyrody Polskiej Akademii Nauk w ramach Mechanizmu Finansowego Europejskiego Obszaru Gospodarczego (Islandia, Liechtenstein, Norwegia).
czytaj więcej »O projekcie
Działania projektu
Natura 2000 w Karpatach
Darniówka tatrzańska (Microtus tatricus)
Opis gatunku
Gatunek priorytetowy, niewielki gryzoń o słabo poznanej biologii
Rozmieszczenie
Endemit karpacki. Gatunek w polskich Karpatach występuje na zasięgu rozerwanym: żyje w Tatrach (spotykana na wysokości 1100–2300 m n.p.m.) oraz w masywie Babiej Góry (obserwowana na wysokości 1200–1600 m n.p.m.) i Pilska. Jest przedmiotem ochrony w 3 obszarach Natura 2000: „Babia Góra”, „Beskid Żywiecki” i „Tatry”.
Siedlisko
Gatunek wykorzystuje różne typy środowisk. Podstawowym siedliskiem są wyższe partie borów świerkowych na podłożu z rumoszem skalnym i rozwiniętym podszytem. Preferuje miejsca z bujnym runem i powalonymi pniami drzew. W strefie powyżej górnej granicy lasu (w piętrach kosodrzewiny i hal) wybiera mozaikę terenu otwartego z płatami kosówki i zaroślami oraz rejony wilgotne.
Populacja
Liczebność i trendy zmian populacji gatunku są nieznane. W samych Tatrach szacuje się ją na 30 000 osobników, a na Pilsku na 1000 osobników. Gatunek występuje w niskich zagęszczeniach.
Zagrożenia
Gatunek nie wydaje się zagrożony, zwłaszcza, że większość jego populacji znajduje się na terenach chronionych (parki narodowe, rezerwat). Umieszczony na polskiej „Czerwonej liście zwierząt ginących i zagrożonych” oraz w „Polskiej czerwonej księdze zwierząt” z 2001 z kategorią LC (najmniejszej troski).
Stan ochrony
Aktualny stan ochrony gatunku określa się jako właściwy, przynajmniej w odniesieniu do najliczniejszej w Polsce populacji w Tatrach, gdzie powierzchnia siedlisk jest duża i w całości objęta ochroną w parku narodowym. Również w masywie Babiej Góry stan siedlisk i wysoki reżim ochronny parku narodowego sprzyjają utrzymaniu się darniówki.
Program ochrony
Celem jest utrzymanie aktualnego dobrego stanu gatunku. Należy kontynuować dotychczasowy sposób ochrony, czyli bierną ochronę siedlisk znajdujących się w dwóch parkach narodowych (Tatrzańskim PN i Babiogórskim PN) i w rezerwacie „Pilsko”.
Literatura:
Haitlinger R. 1981. Pitymys tatricus (Kratochvil, 1952) w Polsce. Przegl. Zool., 25,3: 405-407.
Profus P. 2001. Microtus (Pitymys) tatricus (Kratochvil, 1952) - Darniówka tatrzańska. W: Głowaciński Z. (red.) Polska czerwona księga zwierząt. Kręgowce. (Polish red data book of animals. Vertebrates. Pp. 70-71.
Zgrabczyńska E., Jarczyszyn M. 2004. Microtus tatricus (Kratochvil, 1952) - Darniówka tatrzańska. W: Adamski P., Bartel R., Bereszyński A., Kepel A., Witkowski Z. (red.) Gatunki zwierząt (z wyjątkiem ptaków ). Poradnik ochrony siedlisk i gatunków Natura 2000 – podręcznik metodyczny. Ministerstwo Środowiska, Warszawa. T. 6: 451-453.