Powierzchnia: 
OSOP: 4915,6 ha
Położenie administracyjne: powiat suski, gmina Zawoja; powiat nowotarski, gminy: Jabłonka, Lipnica Wielka

Istniejące formy ochrony: Babiogórski Park Narodowy (3 392,0 ha); Rezerwat Biosfery Babia Góra (3 392,0 ha)

Opis obszaru

Obszar Babia Góra obejmuje położony w Beskidzie Żywieckim masyw Babiej Góry. Jest to najwyższe pasmo górskie Beskidów Zachodnich (1725 m n.p.m.), rozciągające się na długości 23 km.
 Masyw Babiej Góry zbudowany jest z fliszu karpackiego, w skład którego wchodzą głównie piaskowce, łupki i margle. Północne, strome stoki Babiej Góry, powstałe w wyniku masowych obrywów bloków skalnych i osuwisk, mają bardziej urozmaiconą rzeźbę w porównaniu z dużo łagodniejszymi stokami południowymi. Niektóre nisze osuwiskowe występujące na stokach północnych, były w okresie zlodowacenia polami firnowymi zasilającymi lokalne lodowce. Obecnie, w zagłębieniach utrzymują się jeziorka osuwiskowe (odnaleziono ich tu aż 18), stanowiące środowisko życia dla wielu organizmów. Charakterystyczną cechą tego terenu jest obfite występowanie obszarów podmokłych – młak i torfowisk niskich, zwłaszcza u podnóży stoków. Liczne są także źródła (ponad 800), położone głównie na stokach lub wypływające spod krawędzi teras w dnach dolin potoków.
Grzbiet masywu stanowi dział wodny między zlewniami Morza Bałtyckiego i Morza Czarnego. Sieć potoków jest gęsta; wody spływające po północnej stronie masywu zasilają Skawicę (dopływ Skawy), a po południowej – Czarną i Białą Orawę. Związane jest z nimi występowanie bujnych ziołorośli górskich. Na części potoków tworzą się niewysokie (do 5 m) wodospady, zwłaszcza po bardziej stromej, północnej stronie. Ogólnie, zasoby wodne tego masywu górskiego są znaczne w porównaniu z innymi pasmami beskidzkimi. 
Babia Góra wyróżnia się także, typową dla wysokich gór, wyraźną strefowością klimatyczno-roślinną, jednak w związku z panującymi tu specyficznymi warunkami klimatycznymi i geomorfologicznymi, piętra roślinne obniżone są o około 150 m względem układu występującego w Tatrach. Masyw Babiej Góry to także jedyne w Beskidach miejsce, gdzie wykształciło się piętro alpejskie.
Lasy zajmują ponad 90% obszaru ostoi. W drzewostanie dominuje świerk, jodła i buk. W piętrze regla dolnego (700-1150 m n.p.m.) występują w niewielkim tylko stopniu użytkowane gospodarczo lasy, głównie żyzna buczyna karpacka oraz bory jodłowo-świerkowe. W górnym reglu dominują bory świerkowe o charakterze pierwotnym. W piętrach reglowych zachowane są niewielkie polany utrzymywane niegdyś dzięki wypasowi, obecnie zbiorowiska łąkowe ulegają przemianom w wyniku braku, lub ograniczeniu użytkowania. Zarośla kosodrzewiny zajmują około 10% obszaru, towarzyszą im zarośla wierzby śląskiej. W partiach szczytowych występują rumowiska skalne, a ponad górną granicą lasu i zarośli subalpejskich dominują murawy wysokogórskie. 

Walory ornitologiczne

Na obszarze Babiej Góry stwierdzono występowanie co najmniej 16 gatunków ptaków wymienionych w Załączniku I Dyrektywy Ptasiej (sóweczka, bocian czarny, jarząbek, cietrzew, głuszec, puchacz, puszczyk uralski, włochatka, zimorodek, dzięcioł zielonosiwy, dzięcioł czarny, dzięcioł białogrzbiety, dzięcioł trójpalczasty, lerka, muchołówka mała, gąsiorek), w tym 8 gatunków wymienionych w Polskiej czerwonej księdze zwierząt (sóweczka, cietrzew, głuszec, puchacz, puszczyk uralski, włochatka, dzięcioł białogrzbiety, dzięcioł trójpalczasty).
Babia Góra jest jedną z najważniejszych w Polsce ostoi sóweczki (4-7 par). Lokalnie jest to również ważny teren ze względu na puchacza (1 para), włochatkę (1-3 pary), puszczyka uralskiego (1-2 pary), dzięcioła białogrzbietego (1-3 pary), dzięcioła czarnego (10-15 par), dzięcioła trójpalczastego i dzięcioła zielonosiwego.

Cel ochrony

Zasadniczym celem ochrony jest zachowanie różnorodności biologicznej tego terenu. Obszar został wyznaczony zarówno dla ochrony ptaków, jak i licznych typów siedlisk przyrodniczych i gatunków roślin i pozostałych zwierząt. Należy utrzymać, przynajmniej na aktualnym poziomie, obecny stan zachowania tych siedlisk przyrodniczych (czyli ich powierzchnię, strukturę i funkcję) oraz gatunków (czyli wielkość ich populacji, powierzchnię i jakość ich siedlisk). Cel ten jest zbieżny z celami ochronnymi przyjętymi w parku narodowym.

Ogólne warunki utrzymania właściwego stanu zachowania

Obszar Natura 2000 Babia Góra położony jest w znacznej części na terenie parku narodowego. W przypadku gatunków ptaków oraz innych zwierząt i większości typów siedlisk (zwłaszcza leśnych i wysokogórskich), które są przedmiotem ochrony na tym obszarze, reżim ochronny parku narodowego powinien być wystarczający dla utrzymania przynajmniej aktualnego stanu ich zachowania i nie wymaga dodatkowych obostrzeń. 
Utrzymanie właściwego stanu zachowania pewnych gatunków i siedlisk utrudniają procesy sukcesji. Jest to szczególnie widoczne w przypadku półnaturalnych siedlisk przyrodniczych, które wykształciły się w wyniku lub przy udziale gospodarki ludzkiej (jak np. łąki użytkowane ekstensywnie, murawy bliźniczkowe). Warunkiem ich zachowania jest pasterskie lub kośne użytkowanie, a także okresowe usuwanie podrostu drzew i krzewów. Działania takie będą równocześnie sprzyjać utrzymaniu gatunków związanych z siedliskami otwartymi.

MAPA