Dikerogammarus villosus (Sowinsky, 1894) — Killer shrimp (Skorupiak)

Status gatunku w Polsce

Gatunek jest obcy na całym obszarze, na którym występuje w Polsce

Inwazyjny gatunek obcy

Biologia i opis gatunku

Dominuje w bentosie strefy przybrzeżnej dużych rzek; największe osobniki zasiedlają podłoże kamieniste, osobniki średniej wielkości i młodociane preferują korzenie przybrzeżnych drzew i makrofity. Bardzo podobny do Dikerogammarus haemobaphes, osobniki młodociane są trudne do rozróżnienia. Podstawową cechą taksonomiczną D. villosus jest uzbrojenie urosomy; zarówno na I, jak i na II segmencie urosomy występuje wysoki, stożkowaty lub cylindryczny kominek z 2-5 kolcami na szczycie. U samców biczyk czułków drugiej pary (A2) oraz propodus pierwszej i drugiej pary pereiopoda ( G1 i G2) są zaopatrzone w pęczki długich, gęstych, pierzastych szczecin. U samic brak jest długich szczecin na biczyku A2, propodus G1 i G2 zaopatrzony jest w krótkie szczeciny. I człon egzopoditu ostatniej pary odnóży odwłokowych - uropoda (U3) jest uzbrojony w pojedyncze grupy kolców (po 1-2 w grupie) tylko na zewnętrznej krawędzi.

Wielkość: Wielkość samic:8 -14 mm, samców: 12 -2 2 mm, Największe osobniki mogą osiągać wielkość do 30 mm.

Sposób odżywiania: Drapieżnik
Jest jednym z najbardziej agresywnych drapieżników wśród obunogów. Poluje na skorupiaki obunogie (inwazyjne i rodzime) oraz inne bezkręgowce wodne: pijawki, skąposzczety, larwy jętek, ważek, chruścików, chrząszczy czy ochotkowatych.

Rozmnażanie: Rozwój iteroparyczny, trzy generacje w ciągu roku, rozwój trwa od kwietnia do października.

Introdukcja

Okoliczności poprzedzające pojawienie się gatunku w Polsce: Do Europy centralnej i zachodniej gatunek ten migrował tzw. korytarzem południowym - w górę Dunaju. Najwcześniej w węgierskim odcinku Dunaju stwierdził go Dudich (1927), wiele lat później na słowackim odcinku stwierdzili go Brtek (1953) i Šporka (1999). Nesemann i in. (1995) jako pierwsi podali go z austriackiego odcinka Dunaju. W Bawarii był po raz pierwszy stwierdzony w 1992 roku. Ponowne otwarcie kanału Dunaj-Men w 1992 roku spowodowało migrację D. villosus do dolnego Renu, w którym odkryli go Bij de Vaate i Klink (1995), a już w roku 1998 został znaleziony w Mozie. Z dorzecza Renu, penetrując Kanałem Środkowoniemieckim w kierunku wschodnim, przedostał się do Łaby i stąd do Odry . W ostatnich latach G. villosus został również odkryty we wszystkich większych rzekach Francji: Renie, Mozie, Mozeli, Saonie, Rodanie, Sekwanie i Loarze a we Włoszech - w jeziorze Garda i wypływającej z niego rzece Mincio, dokąd prawdopodobnie przedostał się z łodziami turystycznymi lub za pośrednictwem akwakultur .

Najwcześniejsza introdukcja/obserwacja: w roku 2003

Sposoby przetransportowania gatunku do Polski:

  • Dla niektórych introdukcji brak danych o sposobie przetransportowania gatunku do Polski

Przyczyny, dla których gatunek został przetransportowany do Polski:

  • Dla części introdukcji brak danych o przyczynie, dla której gatunek dostał się do Polski

Wektory odpowiedzialne za przedostanie się gatunku do Polski:

  • Brak danych

Sposoby przedostania się gatunku do środowiska przyrodniczego Polski:

  • Dla niektórych introdukcji brak danych o sposobie przedostania się gatunku do środowiska przyrodniczego Polski

Literatura

  • DAISIE European Invasive Alien Species Gateway 2008. Dikerogammarus villosus link
  • Grabowski M., Bącela K., Wattier R. 2007. Dikerogammarus villosus (Sowinsky, 1894) (Crustacea, Amphipoda) colonizes next alpine lake – Lac du Bourget, France Aquatic Invasions 2: 268-271. link

Typ: Arthropoda
Klasa/Gromada: Malacostraca
Rząd: Amphipoda
Rodzina: Gammaridae